loezeltje2

Nee, ik weet echt geen betere titel voor deze post. En het zal ook weinig uitmaken.
Ik heb vandaag weer een superinteressante dag achter de rug. Althans, op de uni dan. Echt, ik heb mijn studie gevonden. Na 1 week en 1 dag college volgen ben ik al zó enthousiast dat ik mijn lesboeken voor de lol door aan het bladeren ben. Geschiedenis saai? Dacht het niet!

ARG! Loes zit er weer eens mee. Haha, ook echt een wereldprobleem. Komtie:
Ik vind bloggen best leuk, ik doe het alleen niet zo vaak. Aan de ene kant wil ik niet dat jan en alleman alles van mij kan lezen, aan de andere kant zijn er misschien 2 mensen op LJ die mijn blog lezen. Das dus weer het andere uiterste.
Dus, wat moet ik doen??

Hier zit ik dan achter mijn computer. Ik moet mijn tijd een beetje opvullen, want straks ga ik naar mijn vriendje toe. En het is tyfusweer, dus ik moet met de bus.
Ik zit toch al een tijdje op livejournal en ik heb ook in het verleden fanatiek gepost. Maar ik maak mezelf wijs dat mijn leven toch niet interessant is voor andere mensen-wat niet wil zeggen dat ik niet geniet.
Een dagboekje waarin je vrienden mee kunnen lezen. Het klinkt tegenstrijdig, want een dagboek is toch iets wat je voor jezelf schrijft, toch? Een denkbeeldige vriend of vriendin in de vorm van een boekje waar je je verhaal aan vertelt..een beter luisterend oor bestaat toch bijna niet?
Als je ervan uitgaat dat niemand meeleest schrijf je andere dingen op. Ik zou nu bijvoorbeeld niet in de 'je'-vorm schrijven. In de algemene zin dan, want ik heb het tegen niemand specifiek. Je bent persoonlijker lijkt me..en kwetsbaarder. Er zijn mensen die hopen dat hun dagboek als memoires uit worden gegeven. En is een dagboek daarme tegelijkertijd niet een schitterend historisch document?
Ik heb nooit het dagboek van Anne Frank gelezen. Ik kwam meestal niet verder dan bladzijde tien, omdat er weinig lijn in het verhaal zit. Toegegeven, de laatste keer dat ik het probeerde was in de brugklas, dus dat is wel een tijdje terug. Ik heb nog nooit echt iemands dagboek gelezen...Vaak voelde ik me als een soort buurvrouw die door de luxaflex naar de buren gluurt om een beetje mee te pikken van hun leven omdat ze haar eigen leven niet interessant genoeg vind. Ik ben die buurvrouw niet. Ik heb niet te behoefte om iemands dagboeken te lezen.
Maar ontkent die buurvrouw dat soort dingen ook niet?